Ze smutkiem informujemy, że zmarł Wiesław Myśliwski, doktor honorowy naszej Uczelni i wybitny pisarz związany z naszym regionem.
Kilka dni temu, 25 marca, pisarz obchodził 94. urodziny. Wiesław Myśliwski to dwukrotny laureat Nagrody Literackiej „Nike” i autor między innymi „Traktatu o łuskaniu fasoli” oraz „Widnokręgu”.
Uhonorowany został tytułami doktora honoris causa kilku polskich uczelni: ówczesnej Akademii Świętokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach (2007), Uniwersytetu Opolskiego (2009), Uniwersytetu Rzeszowskiego (2012) i Uniwersytetu Jagiellońskiego (2022). Kilka miast i gmin przyznało pisarzowi najwyższy tytuł Honorowego Obywatela. To Kielce, Sandomierz, Starachowice, Warszawa, Dwikozy.
Pisarz przyjął tytuł doktora honoris causa Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach 17 maja 2007 roku. Poniżej fragment wystąpienia Wiesława Myśliwskiego podczas uroczystości wręczenia tytułu.
„Sprawia mi szczególną radość, że otrzymuję ten zaszczytny tytuł doktora honoris causa Akademii, której patronuje Jan Kochanowski. Nikt z polskiej literatury nie jest mi tak bliski, jak ów, śmiem twierdzić, nasz największy poeta nie tylko doby Renesansu i jeden z największych poetów europejskich. Wydobywając z cienia polszczyznę w całym jej wielostanowym bogactwie, z mowy żywej wszystkich warstw społecznych, nadał Kochanowski literaturze polskiej już u jej zarania europejskie znamię, wiążąc ją z klasyczną tradycją i kulturą Śródziemnomorza, jednocześnie podnosząc rodzimość do uniwersalnych rozmiarów. Toteż od ponad czterech wieków promieniuje na polską literaturę – na każdą kolejną jej epokę – i jako słowiarz, i jako mędrzec, któremu nic co ludzkie, nie było obojętne, i który nas dzisiaj, późniejszych o te ponad cztery wieki, wciąż uczy, jak żyć, poskramiając nasze cywilizacyjne zadufanie.
Na własny użytek intelektualny wyróżniam dwie zasadnicze tradycje w literaturze polskiej – renesansową i romantyczną. U początków tych tradycji stoją dwaj wielcy: Jan Kochanowski i Adam Mickiewicz. Przypisuję się do tej pierwszej – renesansowej.
Tradycję romantyczną bowiem uważam za tradycję stanu wyjątkowego. Żywotności tej tradycji przez blisko dwieście lat sprzyjała tragiczna historia Polski. Prócz dwudziestolecia międzywojennego permanentny stan wyjątkowy, w jakim żyli Polacy. Literatura musiała spełniać co prawda chwalebne niekiedy obowiązki, ale jakże ograniczające jej możliwości jako sztuki, jej pole poznawcze czysto ludzkiej egzystencji. Bogaty i odkrywczy język, jaki stworzyli romantycy, w warunkach zniewolonego państwa przeistoczył się z czasem i to na długie dziesięciolecia w obowiązujący kanon, odcinający wszelkie społeczne dopływy, bez których język przestaje oddychać.
Tradycja renesansowa natomiast jest dla mnie tradycją wolnego państwa, wolnego ducha, wolnego języka, bijącego ze wszystkich źródeł. Tradycją nieograniczoną żadnymi nadzwyczajnymi powinnościami, które wynikają z istoty sztuki. Każdy pisarz, a tym bardziej polski, czy ma tego świadomość czy nie, wpisuje się w tę lub inną tradycję literacką. I nawet jego sprzeciw wobec wszelkich tradycji jest przecież odniesieniem się do tradycji. Każda twórczość prócz tego, że stanowi akt indywidualny i niepowtarzalny, jest ogniwem w łańcuchu dorobku poprzedników. Tym bardziej twórczość literacka, która niejako z natury rzeczy jest nanizana na jedną nić – języka. Język niezależnie od takich czy innych epok, tendencji, prądów, kierunków, różnic światopoglądowych czy estetycznych jest wspólną ojczyzną całej literatury”.
Senat Akademii Świętokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach na wniosek Rady Wydziału Humanistycznego, uchwałą z dnia 22 marca 2007 roku, nadał tytuł Doktora Honoris Causa Wiesławowi Myśliwskiemu : jednemu z najwybitniejszych współczesnych pisarzy polskich w uznaniu wielkości dorobku o uniwersalnym i humanistycznym przesłaniu,