W wieku 91 lat, zmarł prof. dr hab. Jan Pacławski (1935-2026), historyk literatury, profesor zwyczajny nauk humanistycznych, współtwórca kieleckiej polonistyki, wieloletni wykładowca w dawnym Instytucie Filologii Polskiej, wychowawca wielu pokoleń filologów polskich.
Pan Profesor był człowiekiem pełnym ciepła i życzliwości oraz wielkiej naukowej i dydaktycznej pasji, prawie do końca swoich dni, zgodnie z własnym twierdzeniem, że „profesorowie nie mają emerytury”. W zeszłym roku świętowaliśmy uroczyście 90. urodziny Pana Profesora…
Składamy serdeczne wyrazy współczucia Jego Bliskim, Przyjaciołom, Współpracownikom, Studentom…
***
Pan Profesor Jan Pacławski urodził się w Leszczawie Dolnej (powiat przemyski) 14 lutego 1935 roku. Filologię polską ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1960 roku. Tam też siedem lat później się doktoryzował. Kolejny stopień naukowy, doktora habilitowanego, uzyskał w 1977 w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (obecnie Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej). W 1988 roku został profesorem nadzwyczajnym, zaś w 1994 – profesorem zwyczajnym.
W 1969 roku zaczął pracę w Wyższej Szkole Nauczycielskiej (później to Wyższa Szkoła Pedagogiczna, Akademia Świętokrzyska, Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy, wreszcie Uniwersytet Jana Kochanowskiego). Na kieleckiej uczelni pełnił wiele prestiżowych funkcji, w tym m.in. prodziekana i prorektora. Przez prawie ćwierć wieku kierował Zakładem Literatury Romantycznej i Współczesnej w Instytucie Filologii Polskiej. Pod jego kierunkiem powstało blisko 600 prac magisterskich i 8 doktorskich (jego doktorantami są: Marek Kątny, Tadeusz Hołda, Janusz Detka, Iwona Mityk, Iwona Gądek, Alina Biała, Marta Bolińska, Katarzyna Chmielewska).
Zainteresowania badawcze Pana Profesora dotyczyły przede wszystkim polskiej literatury współczesnej (Pruszyńskiego, Mortona, Putramenta, Stryjkowskiego, Myśliwskiego i in.), twórczości pisarzy regionu świętokrzyskiego (m.in. Miernika, Lenartowskiego), literatury dla dzieci i młodzieży (np. Niziurskiego).
Jan Pacławski wydał prawie pięćdziesiąt tomów zbiorowych pod swoją redakcją, kilkanaście książek naukowych i setki artykułów. Przez prawie pół wieku był inspiratorem, organizatorem i animatorem życia naukowego i kulturalnego Kielc i regionu.
Za swoją działalność był wielokrotnie nagradzany i odznaczany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji narodowej i wieloma innymi.
Po przejściu na emeryturę (2006) nie porzucił badań nad literaturą. Opublikował m.in. książki: Dwaj pisarze (Kielce 2014), poświęconą twórczości Ryszarda Miernika i Andrzeja Lenartowskiego oraz „A jeśli chodzi o moje pisanie…”. Rzecz o twórczości W. Myśliwskiego (uzupełnienie) (Kielce 2020).
aut. Instytut Literaturoznawstwa i Językoznawstwa UJK
